یک بیماری روانی است.

 علائم آن شامل آشفتگی شخصیتی،

 توهم و از دست دادن شعور می باشد.

 این بیماری اکثراً ً در سنین حدود 19 تا 21 سالگی رخ می دهد.

 بیماران تصاویری را می بینند و صداها، بوها و مزه هایی را احساس می کنند که واقعی نیستند

به نظر می رسد که این بیماری یک بیماری چندعاملی یا پلی ژنیک باشد.

 با استفاده از داروهایی که برای درمان این بیماران به کار می رود،

 مشخص شده که ازدیاد فعالیت دوپامین (که یکی از نوروترانسمتیرها است) در ایجاد این بیماری نقش دارد.

 در حال حاضر حدود 24 میلیون نفر به این بیماری مبتلا هستند.

 الیگو دندروسیت ها مهم ترین سلول های عامل روان گسیختگی هستند.

 درالیگو دندروسیتهای افراد مبتلا به روان گسیختگی، حداقل 15 ژن درست عمل نمی کند.

 مشخص شده است که ژن رسپتورهای دوپامین D2 وD3 (یعنی DRD2 وDRD3)و

همچنین ژن تیروزین هیدروکسیلاز با روان گسیختگی ارتباط دارد. آنزیم تیروزین هیدروکسیلاز، تیروزین را به دی هیدروکسی فنیل آلانین که پیش ساز دوپامین است تبدیل می کند

. همچنین ژن رسپتورهیستامین H2، (HRH2) به عنوان یکی از کاندیدهای این بیماری محسوب شده است.

یکی دیگر از ژنهایی که در رابطه با این بیماری شناسایی شده است ژن CHRNA7 است

که زیرواحد آلفا یکی از رسپتورهای اسید نیکوتینیک، را کد می کند.ژن کد کننده یکی از رسپتورهای سروتونین(HTR2A) نیز از دیگر ژنهایی است که با روان گسیختگی پیوستگی دارد.

 بانگاهی به انبوه ژنهای کاندید برای بیماری روان گسیختگی، درمی یابیم که اغلب این ژنها، در ارتباط با نوروتراتنسمیترها میباشند.

 برخی ار این ژنها رسپتورهای نوروترانسمیترها را کد می کنند و برخی دیگر در سنتز آنها نقش دارند.